Адам баласын заман өсіреді
Көпке қорлық жүрмейді
Атасының баласы - адамның дұшпаны, адамның баласы - бауырың
Шала мейір - шала байқайды
Адам ақылсыздығынан азбайды, ақылдының сөзін ұғып аларлық жүректе жігер, қайрат, байлаулылық жоқтығынан азады
Естілердің айтқан сөздерін ескеріп жүрген кісі өзі де есті болады
Мал - жұтайды, өнер - жұтамайды
Баланың мал табары болады, мал шашары болады
Сұрауын табамын, қалауын табамын деп жүріп қорлықпен өмір өткізгенше - малды не жерден сұрау керек, не маңдай терден сұрау керек
Құдайдан қорық, пендеден - ұял: балаң бала болсын десең оқыт, мал аяма!