Әр жаз сайын інім екеуміз ауылға баратынбыз. Күнге күйіп, армансыз суға түсіп, қап-қара болып қайтатынбыз. Бұзауларды қуып, атқа да шабатынбыз. Уайым-қайғысыз, алаңсыз асыр салып ойнайтынбыз. Бір-бірімізді қуып, құлап, әзілдесіп жүретінбіз. Кешке қарай ауылдың сыртындағы биік төбеге шығып, күннің батысын тамашалайтынбыз. Әжеміз қазанға бауырсақ пен таба нан пісіріп, бізге дастарқан жайып беретін. Түнде жұлдыз санаудан шаршамай, болашағымыз туралы армандайтынбыз. Ол қызықты кезеңдерді бір сәт те ұмытқан емеспін, өйткені ол – менің балалық шағымның ең тәтті, ең ыстық естеліктері.