Атасының баласы - адамның дұшпаны, адамның баласы - бауырың
Дүниеде жалғыз қалған адам - өлген адаммен тең: қапашылықтың бәрі соның басында
Есті кісілер үлкен есі шықпай, ақылды қолдан жібермей, бойын сынатпай жүріп ізденеді
Надан ел - қуанбас нәрсеге қуанады, ұялмас нәрседен ұялады
Иман сақтауға - қорықпас жүрек, айнымас көңіл, босамас буын керек
Жаманмен салысып жақсы болмайсың
Ғылымды, ақылды сақтайтұғын мінез деген сауыт болады
Көпке қорлық жүрмейді
Тіл жүректің айтқанына көнсе - жалған шықпайды
Адам ақылсыздығынан азбайды, ақылдының сөзін ұғып аларлық жүректе жігер, қайрат, байлаулылық жоқтығынан азады